Telefonum üç gün idi susmuşdu. İşdən çıxmışdım, dostlar zəng etmirdi, mən də heç kimə zəng etmirdim. Tək idim. Otaqda gəzirdim, pəncərədən bayıra baxırdım, yenə gəzirdim. Beynimdə min bir fikir. Axşam olmuşdu, işıqları yandırmadım. Qaranlıqda oturub düşünürdüm. Niyə belə oldu? Niyə hər şey bir anda dağıldı?

Cavabını bilirdim əslində. İşdən çıxmağımın səbəbi oyunlar idi. Üç ay əvvələ qədər gözəl işim var idi, yaxşı maaş, yaxşı rəis. Amma bir axşam dostum Elçin mənə bir şey göstərdi. Dedi, bax bu çox maraqlıdır, gəl sənə göstərim. Oynadıq, udduq, sevindik. Sonra mən tək başıma başladım. Əvvəlcə həftədə bir-iki dəfə, sonra hər gün, sonra hər an. İşdə də oynayırdım, evdə də. Rəis gördü, xəbərdarlıq etdi. Qulaq asmadım. Axırda qovdu.

İndi evdə tək oturmuşdum, nə pul, nə iş, nə ümid. Cibimdə on beş manat var idi, çörək almağa bəs edərdi bir neçə gün. Birdən ağlıma gəldi ki, bəlkə yenə oynayım, bəlkə qazanaram. Telefonu götürdüm, barmağım ekranda dayandı. İçimdə bir səs dedi: "Dayan, sən dəli olmusan?" Dayandım. Düşündüm. Oynasam nə olacaq? İtirəcəm son pulumu da. Oynamasam nə olacaq? Ac qalacağam. Yəqin seçim aydın idi.

Günlər keçdi, iş axtarırdım, tapa bilmirdim. Hara müraciət etdim, ya yer yox idi, ya da məni götürmədilər. Ümidsizlik bürümüşdü məni. Bir axşam oturmuşdum, birdən qapı döyüldü. Açdım, Elçin idi. Gəldi içəri, oturdu, dedi: "Necəsən?" Dedim: "Gördüyün kimiyəm". Dedi: "Eşitdim işdən çıxıbsan, ona görə gəldim". Güldüm, dedim: "Sənin sayəndə". Utandı, başını aşağı saldı. Sonra dedi: "Bilirsən, mən də çox oynadım, itirdim. Amma dayandım". Dedim: "Niyə dayandın?" Dedi: "Çünki anladım ki, bu yol məni heç yerə aparmayacaq".

Oturduq, söhbət etdik. Uzun-uzun danışdıq. Hər şeyi, necə başladığımızı, necə davam etdiyimizi, necə itirdiyimizi. Gecə yarısı oldu, getdi. Qapını örtəndə içimdə bir rahatlıq hiss etdim. Dostum gəlmişdi, halımı soruşmuşdu, bu da bir şey idi. Yatdım, səhər açıldı.

Həmin gün bir qərar verdim. Çıxıb küçəyə getdim, iş axtarmağa davam etdim. Bu dəfə fərqli idi, daha israrlı idim. Üçüncü gün bir yer tapdım, tikintidə iş. Ağır iş idi, amma maaş verirdilər. Başladım. Axşam evə gələndə yorğunluqdan ölürdüm. Yemək yeyib yatırdım. Oyunlara nə vaxt, nə də enerji qalmırdı. İki ay belə keçdi.

Maaşımı yığırdım, az-az, xırda-xırda. Bir gün düşündüm, bəlkə öz işimi açım? Nə bilirsən, bəlkə alınar? Amma pul az idi, çox az idi. Yenə ümidsizlik gəldi üstümə. O axşam evə gələndə ac idim, yorğun idim, məyus idim. Telefonu götürüb sosial şəbəkələrə baxdım. Birdən bir reklam gördüm. O platformanın reklamı. Ürəyim sıxıldı, keçmək istədim, barmağım ilişdi.

Bir dəqiqə sonra özümü o saytda tapdım. Nə etdiyimi bilmirdim. Sadəcə baxırdım, o rənglərə, o yazılara. Sonra düşündüm, bəlkə bir dəfə, sadəcə bir dəfə... Amma qorxdum. Barmağım titrəyirdi. Aşağı diyirlədim, birdən gözüm bir düyməyə sataşdı: "Canlı dəstək". Dayandım. Düşündüm, bəlkə onlarla danışım? Nə deyəcəm? Axmaq kimi olacaq. Amma barmağım düyməyə basdı.

Açıldı pəncərə. "Salam, mən köməkçinizəm. Necə kömək edə bilərəm?" yazılmışdı. Heç nə yaza bilmədim. Bir dəqiqə, iki dəqiqə... Sonra birdən yazmağa başladım. Hər şeyi yazdım. Necə başladığımı, necə itirdiyimi, işdən çıxdığımı, tənha qaldığımı, yenə qorxduğumu. O biri tərəfdə kimsə oxuyurdu məni. Bir az gözlədim, sonra cavab gəldi.

"Salam. Sizi çox yaxşı başa düşürəm. Təəssüf ki, bu vəziyyətə düşən tək siz deyilsiniz. Sizə tövsiyəm, dayanın, çıxın, özünüzü qoruyun. Əgər yenə girmək istəsəniz, mənimlə yenə danışın. Mən buradayam". Oxudum, yenə oxudum, bir daha oxudum. Sadə sözlər idi, amma mənə çox şey dedi. O an anladım ki, mən tək deyiləm. O ekranın o biri tərəfində kimsə var, məni dinləyən, başa düşən.

Həmin söhbətdən sonra çıxdım. Telefonu yere qoydum, mətbəxə getdim, çay dəmlədim. Oturub düşündüm. mostbet canlı destek mənə nə dedi? Dayan, çıx, qorun. Və mən dayandım. O gecə yatdım, rahat yatdım. Ertəsi gün qalxıb işə getdim. Yolda günəşə baxdım, gülümsədim. İçimdə bir rahatlıq var idi.

Aylar keçdi. Tikintidə işlədim, pul yığdım. Bir gün anama zəng etdim, dedim: "Ana, sənə kömək göndərəcəm". Sevindi, ağladı az qala. O səs, o sevinc mənə hər şeydən dəyərli idi. Bir gün işdə bir usta yanıma gəlib dedi: "Oğul, sən çalışqansan, mənimlə işləmək istəyirsən?" Razılaşdım. Daha yaxşı maaş, daha yaxşı iş. Həyat yavaş-yavaş düzəlirdi.

Bir axşam yenə tək idim evdə. Oturub düşündüm. O qaranlıq günlər, o itirilmiş aylar. Sonra o canlı dəstək yadıma düşdü. O sadə sözlər, o insanlıq. Bəlkə də o adam bilmir, amma mənim həyatımı dəyişdi. Bir dəqiqəlik söhbət, bir neçə sadə cümlə. Məni xilas etdi. O gündən sonra bir dəfə də olsun girmədim o oyunlara. İstədim, çox istədim bəzən, amma dayandım. Ona görə dayandım ki, o sözlər qulağımda idi: "Dayan, çıx, özünü qoruyun".

İndi bu hekayəni danışıram, bilmirəm niyə. Bəlkə kimsə eşitsin, bəlkə kimsə mənim kimi çıxılmaz vəziyyətdə olsun. Ona demək istəyirəm: tək deyilsən. Hardasa kimsə var, səni dinləyəcək, səni başa düşəcək. O kimsə ola bilər dostun, anan, ya da mostbet canlı destek kimi bir xidmət. Fərqi yoxdur. Önəmli olan sənin dayanmağın, çıxmağın, qorunmağındır. Mən dayandım, çıxdım, qorundum. İndi işim var, anama kömək edirəm, dostlarımla görüşürəm. Həyat davam edir.

Bir gün işdən qayıdırdım, yolda Elçini gördüm. Dayandı, soruşdu: "Necəsən?" Dedim: "Yaxşıyam, çox şükür". Baxdı, gülümsədi. Dedi: "Sən dəyişmisən". Dedim: "Bəli, dəyişmişəm". O da dəyişmişdi, gözlərindən gördüm. Bir az dayandıq, keçmişdən danışdıq, güldük. Ayrılanda dedi: "Bir də görüşək". Dedim: "Görüşək". Yoluma davam etdim. Evə gəldim, çay dəmlədim, pəncərədən bayıra baxdım. Həyat gözəl idi. Yenə gözəl idi.