Pàgina principal  |  Contacte  

Correu electrònic:

Contrasenya:

Inscriviu-vos ara!

Heu oblidat la vostra contrasenya?

EL RECUERDO DE MI SUEÑO
 
Novetats
  Afegeix-te ara
  Plafó de missatges 
  Galeria d’imatges 
 Arxius i documents 
 Enquestes i Tests 
  Llistat de Participants
  
 

 

 

 

 

 

 

 

  
 
 
  Eines
 
General: SOLEDAD NO ES QUE NO HAYA NADIE
Triar un altre plafó de missatges
Tema anterior  Tema següent
Resposta  Missatge 1 de 3 del tema 
De: PEPE 6010  (Missatge original) Enviat: 03/01/2013 14:02
PEPE33.gif

LA SOLEDAD NO ES QUE NO HAYA NADIE

La soledad es ir acompañado por la calle, ver algo que nos llama la atención y saber que uno no puede

comentarlo, porque el que viene al costado no le importa, o no escucha ,

o se encoge de hombros ,o

mira y ni siquiera se encoge de hombros.

La soledad es oír que pasan por la radio aquella vieja melodía que nos eriza la

piel y nos vuelve de

dieciocho años los recuerdos....salir corriendo para decirle:

"Ven...ven escuchar...." y que te respondan ya voy....y cuando llega al cuarto o

a la cocina o al living
allí donde lo esperas tu corazón y tu impaciencia, el locutor esté diciendo:

“La melodía que acabamos de escuchar era...."

La soledad es que él haya regresado a la casa, y en vez de quedarse contigo en la

cocina mientras fríes las milanesa, se vaya a leer el diario o mirar el noticiero de TV.

Y es que se olvidó de que antes de irse a trabajar,
en la mañana, quedaron en ir al cine por la noche y al llegar por la noche se quite los

zapatos, la corbata, saco y no mencione ni por casualidad la invitación.

La soledad es estar esperando, aunque el que esperemos esté junto a nosotros...junto, al

lado...pero no CON NOSOTROS.

Oyéndonos, no escuchándonos.

Mirándonos, pero no viéndonos.
Estando...no acompañado, ni participando, ni tratando de entender.

La soledad es querer gritar que aquí, dentro del pecho, se vuelve un dolor formado

por el silencio, llantos

disimulados, preguntas sin respuesta.

Es que no podemos decir que nos va mal, pero que tampoco podamos decir que hay

una luz de entusiasmo y de ganas en nuestra vida.
ES RESIGNARSE.
Que los demás lo vean a uno como apacible y dulce. Que piensa que esa apariencia es producto de

una maravillosa paz interior, de una sabiduría que los años han ido dejando lujosamente en nuestro ser.
La soledad es empezar a decir. “Me da lo mismo" o "No te preocupes....",

cuando quisiéramos gritar: “DEBE SER HOY AHORA",QUIERO IR...QUIERO HACER....QUIERO

VER....QUIERO HABLAR.." Y "Dios mío, quiero hablar".

Hablar y hablar hasta decirlo todo, hasta sacarnos de adentro todas las palabras que el miedo y

la tristeza y el desgano han ido amontonando y nos pesan como si fueran bosques de granito.....

La soledad es saber que la piedad de los demás no existe, que la infelicidad les causa espanto

y miedo porque temen que sea contagiosa...es saber que para estar acompañado hay que bañarse,

hay que peinarse bien,
vestirse cuidadosamente y parecer totalmente despreocupado y dichoso
sin necesidades apremiantes, sin problemas....y sin que nadie, nadie se dé cuenta que estás solo.

By Poly Bird



PEPE33B.gif


Primer  Anterior  2 a 3 de 3  Següent   Darrer  
Resposta  Missatge 2 de 3 del tema 
De: Keate Enviat: 03/01/2013 18:33

Resposta  Missatge 3 de 3 del tema 
De: Sol Solgraficos Enviat: 03/01/2013 19:28
Gracias por compartir


 
©2026 - Gabitos - Tots els drets reservats