Correu electrònic:

Contrasenya:

Inscriviu-vos ara!

Heu oblidat la vostra contrasenya?

NUESTRO MUNDO
 
Novetats
  Afegeix-te ara
  Plafó de missatges 
  Galeria d’imatges 
 Arxius i documents 
 Enquestes i Tests 
  Llistat de Participants
 ☼General☼ 
 ☼Normas d Nuestro Mundo☼ 
 ☼Oremos☼ 
 ☼Nuestra Capilla☼ 
 ☼Cumpleaños☼ 
 ☼Reflexiones☼ 
 ☼Poesías y Poemas☼ 
 ☼A cocinar!!☼ 
 ☼Ofrecimientos de firmas☼ 
 ☼Retirar firmas☼ 
 ☼Grupos Amigos☼ 
 Rincón de Juanito (Sus Rutas Antiguas) 
 
 
  Eines
 
General: Limbo de Pensamientos
Triar un altre plafó de missatges
Tema anterior  Tema següent
Resposta  Missatge 1 de 4 del tema 
De: yanely  (Missatge original) Enviat: 04/04/2011 13:37
 

 

Extiendo las manos en el amanecer, y los coros de los ángeles cantan
Y en la inexistencia del amor, me encuentro nadando en un mar de vidrios,
Cortan cada parte de mi cuerpo y cuando mi destino esta escrito,

trato de vivir lo mejor con el.
Siento como me cortan los tendones.

Tantos pensamientos para una sola cosa,
En la cual, nunca voy a encontrar una explicación,...

pero solo quiero que alguien sostenga mi mano.
Llevándome a lo más oscura de la tierra, para que nadie pueda hacerme daño
Juego a un juego, que no tiene reglas ni contrincantes

Tengo en mi mente, pensamientos rotos, que no puedo reparar.
Mis letras y poemas no pueden expresar amor tanto

como mi cuerpo pide explotar algún día ese sentimiento.
La paciencia tiene que ser mi aliada y el tiempo sabio conquistador
Con el corazón salvaje me queda galopar.

Las respuestas que necesito están mas que nada depositadas en el tiempo
La muerte no es un camino, es un salto a lo desconocido
Tengo mucho que pensar,

 pero tengo miedo de que en aquellos encuentre la verdad,
Una verdad que no quiero reconocer como ultimo veredicto,

 de algo opuesto a lo que siempre eh deseado

Si estas ahí leyendo esto, mira lo profundo de mi conciencia,

 entende lo que quiero decir,
Entede, el miedo que siento en cada pensamiento y no ser quien te regale,

un sendero de luces hacia mí.
Solo espero que el de arriba, me ponga su pulgar para arriba
Y vea que merezco lo que elijo como mío, como único e irrepetible.
Solo queda fe y seguir de pie.

La confusión aplasta todo pensamiento claro que pueda conducirme a la salida
Yo no puedo forjar el destino de nadie, ni mucho menos atarlo a algo no tangible
Menos que deposite algún sentimiento, si yo no me considero real.

Real seria por ti, real.
Pero solo necesito una razón más para convertirnos en real
Y tenerte por siempre para mí.
Aplastarte en un abrazo eterno, de esos que protegen y calienta,
Tanto así, que cualquier alma tiesa, cobra brillo otra vez.

 

  DE LA RED



Primer  Anterior  2 a 4 de 4  Següent   Darrer  
Resposta  Missatge 2 de 4 del tema 
De: MARILU9268 Enviat: 04/04/2011 16:20

Resposta  Missatge 3 de 4 del tema 
De: campitos0 Enviat: 05/04/2011 19:43
Tengo en mi mente, pensamientos rotos, que no puedo reparar.
Mis letras y poemas no pueden expresar amor tanto

como mi cuerpo pide explotar algún día ese sentimiento.
La paciencia tiene que ser mi aliada y el tiempo sabio conquistador
Con el corazón salvaje me queda galopar.

Las respuestas que necesito están mas que nada depositadas en el tiempo
La muerte no es un camino, es un salto a lo desconocido
Tengo mucho que pensar,

 pero tengo miedo de que en aquellos encuentre la verdad,
Una verdad que no quiero reconocer como ultimo veredicto,

 de algo opuesto a lo que siempre he deseado.

 

 

Resposta  Missatge 4 de 4 del tema 
De: Fe Consuelo Enviat: 06/04/2011 03:09


Primer  Anterior  2 a 4 de 4  Següent   Darrer  
Tema anterior  Tema següent
 
©2026 - Gabitos - Tots els drets reservats