Correu electrònic:

Contrasenya:

Inscriviu-vos ara!

Heu oblidat la vostra contrasenya?

EL VISLUMBRAR DE LA ERA DE ACUARIO
 
Novetats
  Afegeix-te ara
  Plafó de missatges 
  Galeria d’imatges 
 Arxius i documents 
 Enquestes i Tests 
  Llistat de Participants
 General 
 NAVIDAD 2.016 
  
 ¿QUE ES LA VERDAD? 
  
 EL EMBLEMA ROSACRUZ & The Rosicrucian Emblem 
  
  
  
 HERMANOS MAYORES 
 THE BROTHERS OF THE ROSE CROSS 
 The Rosicrucian Fellowsihip (CURSOS) 
 MAX HEINDEL 
 NORMAS DEL VISLUMBRAR 
  
 AUGUSTA F. DE HEINDEL 
 CORINNE HELINE 
 ADMINISTRACION 
  
  
  
 BIBLIOTECA ROSACUZ 
 MANLY P. HALL 
  
 PREG Y RESP. R.C. 
 FOLLETOS ROSACRUZ 
 LINKS ROSACRUCES 
  
 ROBERTO RUGGIERO 
  
 FRANCISCO NÁCHER 
 ALEXANDRA B. PORTER , 
 JOSÉ MEJIA .R 
 MARTA BRIGIDA DANEY 
 LIBRO DE URANTIA 
 SALUD Y CURACION 
 CUENTOS PARA NIÑOS 
 EL SITIO DE ACSIVAMA 
  
 NOTAS AL INTERIOR 
 LA BELLEZA DE LA VIDA 
 TUS REFLEXIONES 
 BIBLIOTECA 
 PPS ESOTERICOS 
 MUSICA 
 GRUPOS Y AMIGOS 
  
  
 Señor, haz de mi un instrumento de tu paz. 
 LA MORADA DE JESÚS 
  
 
 
  Eines
 
General: QUE DIA TAN HERMOSO
Triar un altre plafó de missatges
Tema anterior  Tema següent
Resposta  Missatge 1 de 1 del tema 
De: ♥Cherry♥  (Missatge original) Enviat: 25/09/2016 20:59


  El día había empezado mal, me había quedado dormida y había llegado tarde al trabajo. Cada cosa que pasaba en la oficina me ponía mas nerviosa. Para cuando llegue a la parada del autobús para volver a casa, tenía el estómago hecho un nudo gigante. Como de costumbre, el autobús llego tarde, y estaba atiborrado de gente, tuve que pararme en el pasillo, con cada sacudón que me tiraba para todos lados, mi humor se iba poniendo más y más negro.
Entonces oí una voz profunda desde el frente: “Qué día tan hermoso, ¿no?” Como había tanta gente, no podía ver al hombre, pero podía oírlo mientras seguía haciendo comentarios sobre el escenario primaveral, llamando la atención a cada lugar que estábamos por alcanzar, este templo, aquel parque, este cementerio, aquella estación de bomberos, en poco tiempo todos los pasajeros estaban mirando por la ventana, el entusiasmo del hombre era tan contagioso que me di cuenta que estaba sonriendo por primera vez ese día.
Llegamos a mi parada, maniobrando para llegar a la puerta, pude ver a nuestro “guia” : una figura rellena de barba negra, con anteojos obscuros y un delgado bastón blanco, ¡increíble! ¡era ciego!.
Me bajé del autobús y de repente desaparecieron todas las tensiones que se me habían acumulado, Dios en su sabiduría, me había enviado a un ciego para ayudarme a ver, aunque a veces las cosas van mal, cuando todo parece estar obscuro, triste, el mundo todavía es hermoso. Subí la escalera hasta mi departamento corriendo y tarareando una canción. No-veía el momento de saludar a mi esposo con: “Qué día tan hermoso, ¿no?”.
a/d

 





Primer  Anterior  Sense resposta  Següent   Darrer  

 
©2026 - Gabitos - Tots els drets reservats