Universitetdə oxuyuram, dördüncü kursam, iqtisad fakültəsində. Yataqxanada qalıram, üç nəfər otaq yoldaşım var. Həyatımız standart tələbə həyatıdır - səhərlər dərsə gecikmək, günorta kafeteriyada ucuz yemək, axşamlar isə otaqda toplaşıb söhbət etmək, filmə baxmaq, ya da oyun oynamaq. Pul həmişə azdır, təqaüd azdır, valideynlər nə qədər kömək etsələr də, bəs eləmir. Restorana getmək, əylənmək, gəzmək - bunlar bizim üçün lüksdür. Amma biz özümüzü əyləndirməyi bilirik, tələbəyik axı.

Keçən ilin payızında, noyabr ayında, otaq yoldaşım Anar bir şey gətirdi gündəmə. Dedi: "Uşaqlar, mən bir oyun tapmışam, çox maraqlıdır. mostbet aviator oyna mostbet deyə bir şey var, təyyarə uçur, sən də vaxtında çıxmalısan". Biz də maraqlandıq, axı nə ola bilər? Anar telefonunu çıxartdı, göstərməyə başladı. Sadə oyun idi, həqiqətən - bir təyyarə uçur, getdikcə yüksəlir, sən də nə vaxt çıxacağına qərar verirsən. Nə qədər gec çıxsan, bir o qədər çox qazanırsan, amma təyyarə partlasa, hamısını itirirsən. Sadə, amma həyəcanlı.

Həmin axşam dördümüz də qeydiyyatdan keçdik. Anar kömək etdi, məlumatlarımızı doldurduq, dokument nömrələrimizi yazdıq, hər şey qaydasında idi. Hərəmiz on manat yatırdıq, təqaüddən yığdığımız pullar. Başladıq oynamağa. Əvvəlcə çox şey anlamırdıq, sadəcə sınayırdıq. Anar uddu bir az, mən uduzdum, Vüsal uddu, Rəşad uduzdu. Güldük, əyləndik, saatlarla oynadıq. Səhərə yaxın yatdıq, səhər dərsə getməli idik, amma vecimizə deyildi. Tələbəyik axı, bir gün də gecikərik.

Zaman keçdikcə bu oyun həyatımızın bir parçası oldu. Hər axşam yığışırdıq, çay dəmləyirdik, qəlyanaltı alırdıq, və başlayırdıq mostbet aviator oynamağa. Bəzən udurduq, bəzən uduzurduq, amma əsas olan əyləncə idi. Bir-birimizə məsləhətlər verirdik, taktikalar düzəldirdik, mübahisə edirdik nə vaxt çıxmaq lazım olduğuna dair. Yataqxana həyatı belədir - sadə şeylərdən xoşbəxtlik yaratmağı bacarırsan.

Dekabr ayında bir hadisə oldu. Həmin gün imtahan həftəsi idi, çox yorğun idik. Axşam otağa yığışdıq, dedik bir az oynayıb dincələk. Anar deyirdi, mən bu gün hiss edirəm, bəxtim gətirəcək. Güldük, dedik sən hər gün belə deyirsən. Başladıq oynamağa. Əvvəlcə kiçik məbləğlərlə, bir manat, iki manat. Uduzurduq, udurduq, nəticə sıfıra yaxın idi. Sonra Rəşad dedi: "Gəl bu dəfə hamımız birlikdə oynayaq, eyni anda". Razılaşdıq.

Saat gecə on bir radələrində idi. Dördümüz də eyni anda oynamağa başladıq. Təyyarə qalxdı. Mən çıxdım iki manatlıqdan, Vüsal çıxdı, Rəşad çıxdı. Anar çıxmadı. Biz qışqırdıq: "Anar, çıx, çıx!" O çıxmadı. Təyyarə getdikcə yüksəlirdi, əmsal böyüyürdü. 5x, 10x, 15x. Anar hələ də çıxmırdı. Biz artıq qorxurduq, deyirdik çıx, partlayacaq. 20x oldu, 25x oldu. Anar dedi: "Yox, gözləyəcəm". 30x oldu. Birdən təyyarə partladı. Biz hamımız qışqırdıq, güldük, Anar isə oturmuşdu, ekrana baxırdı. Sonra üzünü çevirdi, gülümsədi, dedi: "Uşaqlar, mən çıxmamışdım, amma siz çıxdınız, mən də sizin uduşlarınızı gördüm, bu da mənə bəsdir".

Həmin gecə çox güldük, çox əyləndik. Anar uduzmuşdu, amma vecində deyildi, çünki biz birlikdə idik, əylənirdik. Sonra çay dəmlədik, söhbət etdik, səhərə qədər yatmadıq. İmtahan həftəsi idi, amma bizə dərs keçmədi, səhər birbaşa imtahana getdik, yuxusuz, yorğun, amma xoşbəxt. O gün imtahandan keçə bilmədim, amma vecimə deyildi, təkrar verərəm dedim.

Yanvar ayında qış tətili başladı. Hərə bir yerə getdi, mən kəndə getdim ailəmin yanına. Tətildə də oynayırdım, tək, otaq yoldaşlarım olmadan. Fərqli idi, darıxırdım onların səs-küyünü, mübahisələrini, gülüşlərini. Amma yenə də oynayırdım, mostbet aviator oynayırdım hər axşam, kiçik məbləğlərlə. Kənddə sakit idi, qar yağırdı, mən də oynayırdım.

Tətildən qayıtdıqdan sonra yenə yığışdıq. Bir-birimizə danışdıq tətildə nələr etdiyimizi, kim nə qədər udduğunu. Anar deyirdi, mən kənddə çox oynamışam, bir az udmuşam. Rəşad deyirdi, mən işləmişəm, pul yığmışam. Vüsal deyirdi, mən heç nə etməmişəm, sadəcə yatmışam. Güldük, yenə başladıq oynamağa.

Fevralın sonu idi, soyuq bir gecə. Çöldə qar yağırdı, otaqda isti idi, çay içirdik, oynayırdıq. Birdən Anar qışqırdı: "Uşaqlar, baxın, baxın!" Onun ekranında təyyarə çox yüksəlmişdi, 50x-ə çatmışdı, hələ də partlamamışdı. Biz baxdıq, nəfəs almırdıq. 60x, 70x, 80x. Anar çıxmırdı. Biz qışqırırdıq: "Çıx, çıx, yetər!" 90x oldu, 100x oldu. Anar çıxdı. Ekranda yazıldı - o, 100 manat yatırmışdı, 100x əmsalı ilə 10.000 manat qazandı.

Oturduğumuz yerdə donub qaldıq. On min manat. Dördümüz də səssiz idik. Sonra birdən qışqırmağa başladıq, bir-birimizi qucaqladıq, güldük, ağladıq. Anar yerindən qalxdı, otaqda fırlanmağa başladı, nə deyəcəyini bilmirdi. Biz də bilmirdik. Saatlarca həyəcanlandıq, danışdıq, güldük. Səhərə qədər yatmadıq.

Səhər Anar pulu çıxartmaq üçün əməliyyatlara başladı. mostbet withdrawal rules var idi, onları oxudu, hər şeyi qaydasında etdi. Bir neçə günə pul kartına gəldi. On min manat. O zaman bizim üçün bu, inanılmaz bir pul idi. Anar bizə dedi: "Uşaqlar, bu pul hamımızındır, çünki siz olmasaydınız, mən bu qədər gözləməzdim, çıxardım". Biz razı olmadıq, dedik sən qazandın, sənindir. Amma o israr etdi, dedi böləcəyik.

Axırda razılaşdıq ki, pulu dördə bölək. Hərəmizə iki min beş yüz manat düşdü. Mən öz payımla nə edəcəyimi düşünməyə başladım. Uzun müddət idi ki, yeni noutbuk istəyirdim, köhnəsi çox yavaş işləyirdi, kurs işlərini yazmaq çətin olurdu. Getdim özümə gözəl bir noutbuk aldım, bir də yeni telefon. Qalanını banka qoydum, növbəti təhsil haqqım üçün. Vüsal öz payı ilə valideynlərinə kömək etdi, onların borcu var idi. Rəşad səyahətə getdi, Gürcüstana, bir həftə orada qaldı, gəzdi, əyləndi. Anar isə pulu banka qoydu, dedi yığacağam, məzun olandan sonra bir iş quracağam.

Bu hadisədən sonra həyatımız dəyişdi. Təkcə pulla yox, münasibətlərimizlə də. Biz daha da yaxınlaşdıq, daha çox dost olduq. O gecəni heç vaxt unutmayacağıq, o anı, o təyyarəni, o qışqırıqları. İndi də oynayırıq, amma daha təcrübəliyik, daha ehtiyatlıyıq. Bilirik ki, əsas olan udmaq deyil, birlikdə olmaqdır, əylənməkdir, bu anları yaşamaqdır.

Universiteti də bitiririk bu il. Dörd il bir yerdə oxumuşuq, yataqxanada qalmışıq, çətinliklər görmüşük, sevinclər yaşamışıq. Və bu təyyarə oyunu da bizim xatirələrimizin bir parçası oldu. O gecə, o uduş, o sevinc - bunlar hamısı bizim gəncliyimizin bir hissəsidir. Məzun olandan sonra hərəmiz ayrı yerlərə gedəcəyik, iş quracağıq, ailə quracağıq. Amma o gecəni, o təyyarəni, o anı heç vaxt unutmayacağıq. Çünki bu, bizim dostluğumuzun, birliktəliyimizin simvoludur. Və mən buna görə minnətdaram.